Cumpliéndose hoy catorce años del fallecimiento del tenor italiano Giuseppe di Stefano, recordamos su grabación de Torna a Surriento, que encabezó su álbum Neapolitan songs (1965) con la londinense New Symphony Orchestra dirigida por Iller Pattacini. La internacionalmente famosa canción napolitana fue compuesta por Ernesto De Curtis con letra de su hermano Giambattista en 1894 y registrada en 1904.
Hoy se conmemora el centenario natal del gran tenor italiano Giuseppe Di Stefano. Celebramos la efeméride con esta espléndida grabación suya del célebre 'O sole mio (Capurro / Di Capua) incluida en su álbum de canciones napolitanas publicado en 1953.
Cumpliéndose hoy doce años del fallecimiento del gran tenor italiano Giuseppe Di Stefano, recordamos su hermosa voz con Marechiare, popular composición de Francesco Paolo Tosti con letra de Salvatore Di Giacomo que forma parte del repertorio lírico internacional y han interpretado muchos tenores de todo el mundo. Esta grabación apareció contenida en un álbum del divo siciliano interpretando canciones napolitanas publicado en 1953.
En el décimo aniversario de su fallecimiento recordamos al tenor italiano Giuseppe di Stefano con su interpretación de Di quella pira l'orrendo foco, aria correspondiente a la Escena II del Acto III de la ópera "Il trovatore" de Verdi, aquí en grabación de 1956 con la Orquesta y Coros del Teatro de la Scala de Milán dirigidos por Herbert von Karajan.
Recordamos el aniversario natal del tenor italiano Giuseppe Di Stefano, con esta sentida grabación de Core 'ngrato, hermosa canción compuesta en 1911 por Salvatore Cardillo, con letra de Riccardo Cordiferro que en su día estrenó el famoso Enrico Caruso y posteriormente grabaron grandes tenores como Beniamino Gigli, Mario Lanza o Luciano Pavarotti. Se trata de la única canción internacionalmente famosa en dialecto napolitano escrita en América por dos emigrantes procedentes de Italia. Sus primeras palabras "Catarì, Catarì" son abreviatura del nombre femenino Caterina. Aún hoy este estremecedor lamento amoroso continúa formando parte del repertorio lírico de multitud de tenores.
Core 'ngrato (parole)
Catarì, Catarì
Pecchè me dice sti parole amare
Pecchè me parle e 'o core
Me turmiente Catarì?
Nun te scurdà ca t'aggio date 'o core, Catarì
Nun te scurdà
Catarì, Catarì, che vene a dicere
Stu parlà, che me dà spaseme?
Tu nun 'nce pienze a stu dulore mio
Tu nun 'nce pienze tu nun te ne cure
Core, core 'ngrato
T'aie pigliato 'a vita mia
Tutt' è passato
E nun 'nce pienze cchiù!
Catarì, Catarì
Tu nun 'o saie ca'nfin 'int' a 'na chiesa
Io so' trasuto e aggio priato a Dio, Catarì
E l'aggio ditto pure a 'o cunfessore
I' sto a suffrì
Pe' chella llà
Sto a suffrì
Sto a suffrì, nun se po' credere
Sto a suffrì tutte li spaseme
E 'o cunfessore ch'è persona santa
M'ha ditto: figlio mio, lassala stà
Core, core 'ngrato
T'aie pigliato 'a vita mia
Tutt' è passato
E nun 'ce pienze cchiù!
Aniversario natal del legendario tenor italiano Giuseppe Di Stefano, conocido popularmente en su país como Pippo. Admirador de Beniamino Gigli, antes de dedicarse a la ópera se hacía llamar Nino Florio, curtiéndose con un repertorio de canzonette. Esgrimiendo una hermosa voz clara, cálida y aterciopelada, amén de sensibilidad interpretativa y gran presencia escénica, tras su debut operístico a los 25 años, su celebridad se hizo más acusada a partir de su primer encuentro con Maria Callas en una representación de La traviata de Verdi en Sao Paulo, a la que seguirían otros históricos emparejamientos en óperas como Lucia de Lammermoor de Donizetti o Tosca de Puccini (a la que se unió el barítono Tito Gobbi). En años de fama y fortuna amplió su repertorio más de lo aconsejable con roles de tenor dramático fuera de su registro -él era un tenor lírico spinto- a la postre perjudiciales para su voz, que fue perdiendo, además por su proceso asmático-alérgico y su afición a fumar habanos. Así, el que para muchos ha sido el mejor tenor lírico del siglo XX, lo fue sólo por unos años. No obstante, su reconocida influencia se dejó sentir en tenores como Luciano Pavarotti, Plácido Domingo o José Carreras y aún sigue inspirando a nuevas generaciones de cantantes. En sus memorias, Rudolf Bing, gerente del Met neoyorkino durante veintidós años, dijo que la voz de Giuseppe Di Stefano fue el más bello sonido que había escuchado jamás saliendo de una garganta humana.
Reseña biográfica entresacada del obituario de El Mundo:
Di Stefano se hizo conocido principalmente por sus frecuentes actuaciones junto a Maria Callas desde la década de los 40 a la de los 70. Por eso, entre sus fans era conocido como "el tenor de la Callas".
Hijo de un zapatero y una modista, nació el 24 de julio de 1921 en la localidad siciliana de Motta di Santa Anastasia, y creció en Milán. Asistió a un colegio de jesuitas para después dedicarse al estudio del canto.
Su debut se produjo en 1946 en Reggio Emilia en el rol de Des Grieux en Manon de Jules Massenet. Solamente un año después se presentaba en el mismo papel, pero en la Scala de Milán. Siguieron años en la Metropolitan Opera en Nueva York como el duque de Mantua en Rigoletto de Verdi y como Mario Cavaradossi en Tosca de Puccini en el Covent Garden de Londres.
En los años 50 y 60 fue probablemente el ídolo lírico mejor pagado del mundo, aunque Mario del Monaco, seis años mayor, a veces contaba con más preferencias por parte de la crítica y del público.
Los primeros problemas con su vozsurgieron en 1963, durante la presentación de La bohème de Puccini en el Covent Garden. Di Stefano debió ser reemplazado al año siguiente por un colega más joven: era el inicio de la carrera del tenor estrella Luciano Pavarotti.
Los críticos acusaron a Stefano de haber forzado excesivamente su voz, lo que éste siempre desmintió en forma vehemente. Varios intentos por concretar su retorno artístico fracasaron, por lo que a finales de los 80 se despidió de los escenarios.
Sin embargo, se presentó todavía como 'regisseur'. En 1988 lo hizo en Taormina, con Cavalleria Rusticana, y en 1989 con el teatro de gira 'Stagione d'Opera Italiana' con La bohème de Puccini.
Di Stefano fue asaltado en 2004 en su vivienda en la costa keniana, al sur de Mombasa y quedó herido de gravedad. Por orden de su esposa, la cantante alemana Monica Curth, fue trasladado en un avión ambulancia a Italia y tratado en la clínica San Raffaele de Milán. "Desde entonces tuvo muchas enfermedades y ya practicamente no podía hacer nada solo", contó su mujer. Finalmente entró en coma el 23 de diciembre de 2007 hasta su muerte a los 86 años el 3 de marzo de 2008 en Milán.
Di Stefano puede ser escuchado en algunas de las grabaciones más famosas de Maria Callas, incluyendo versiones completas de las óperas Lucia de Lammermoor, I puritani, Il trovatore y La bohème.
La Ópera de Viena ha calificado de "uno de los más grandes tenores del Siglo XX" al italiano Giuseppe Di Stefano. Tras la noticia del fallecimiento, la ópera vienesa recordó en un comunicado que el cantante actuó 84 veces en este escenario en 13 papeles distintos, tras debutar con Des Grieux en Manon Lescaut el 16 de junio de 1957, cuando tenía 35 años. También cantó los papeles de Don José de Carmen, Cavaradossi de Tosca, Radamés de Aida, el duque de Mantua de Rigoletto, Gustavo III de Un ballo in maschera, Alfredo de La traviata y Alvaro de La forza del destino, entre otros.
Esta actuación en grabación efectuada en vivo en el Palacio de Bellas Artes de México en 1952, da fé de las cualidades para el bel canto del inolvidable Pippo.